Ξεκόλλα θα σου έλεγα την ώρα που με κοιτάς στα μάτια και μου μιλάς για την θλίψη σου.
Θα στο έλεγα όχι για να σε ξεπεταξω, αλλά για να σε κάνω να νιώσεις πιο οικεία.
Έχεις δίκιο σε πολλά, το ξέρω, δεν γκρινιάζεις, έχεις παράπονα είτε γιατί πεινουσες και σε άφησαν νηστικό, είτε γιατι σε ταισαν και μια μέρα σε άφησαν ξαφνικά χωρίς τροφή.
Αλλά για να ζήσεις έχεις ανάγκη το νερό,να δροσιστείς, να νιώσεις αυτή την δροσιά στα σωθικά σου που καίγονται.
Νερό ειναι η ίδια η ζωή, για αυτό ψάξε την πηγή σου, και όχι το τραπέζι με την μασημένη τροφή.
Στο μασάνε και στο βάζουν στο στόμα και εσύ το δέχεσαι καιτο ξαναμασας, ενώ ξέρεις αυτή την γεύση, ενώ ξέρεις την πικρία που θα σου αφήσει πάντα στο τέλος, ε δεν χωνεύεται πάρτο απόφαση.
Ξεκόλλα σου λέω οι σχέσεις είναι για να αρχίζουν και να τελειώνουν.
Η ζωή μας είναι για να τρέχει σαν γάργαρο νερό, και εσύ γεννήθηκες για να δοκιμάζεις νέες τροφές, νέες χαρές, και αγωνίες.
Εσύ, εγώ, όλοι μας γεννηθήκαμε για να περπατάμε πάνω στο τεντωμένο σχοινί, όχι όμως να αφήνουμε να μας το κόβουν για να σκοτωθούμε.
Ξεκόλλα εκεί πιο κάτω σε περιμένει η νέα σου στροφή.
Ειρηνη πυλαρινου.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου